Nino, həmin o heykəlin vertolyotla aparılması bir vaxtlar Bakıda da baş verərdi. Həmin zaman mən çox kiçik olduğumdan hadisələri bulanıq xatırlayıram. Amma əminəm ki, müxtəlif baxışlı, duruşlu, hərəkətli heykəllərin havada uçuşuna nümayiş edən hər kəs həmin məyusluğu keçirmişdilər.

Filosof, müəyyən yaşdan sonra məyusluğun yaxşı olduğunu vurğulayırsan. Amma həyatda tutunacağın ağacın olmaması da adama onun tənhalığını xatırladılar. Orxan Pamukun “Qar” romanını oxuyuram. On ildən çox Türkiyədən uzaqda yaşamış jurnalistin vətənə qayıdışından və tərkedilmiş, unudulmuş, bərbad Kars şəhərinə səfərindən bəhs edir. Məhz Ermənistanla sərhədin bağlı olması, ölkənin əksər iqtisadi inkişafı yüksək olan şəhərlərindən uzaqlığı Karsda da insanlarda bir məyusluq, tənhalıq yaradır. Nəticədə şəhərdə əhalinin kütləvi dindarlaşması baş alıb gedir. Bu hal indi Bakıda da müşayiət olunur. Məncə, bugünkü dövrdə insanların dinə müraciət etmələrində inancdan daha çox, məhz möhkəm təməlli ağaca ehtiyacdan yaranır. Axı, sosializm də süqut etdi…
Bunu niyə yazdığımı bilmədim, yəqin kitabın təsirindəndir.
(Sənin adını isə özüm redaktə elədim)

O ki qaldı, məyusluğa. Həyatımın müəyyən anından başlayaraq hər beş- altı ildən bir (indi isə sürət artıb bir qədər) baş verən məyusluğa sevinməyə başladım. İnsan məyus olursa, deməli nəyəsə səmimi inanırmış, riyakar deyilmiş. Hər hansı ideyanı tam qəlbi ilə yaşayırmış.İnsan məyus olursa, deməli inkişaf edir, daxilən böyüyür. Yalnız qəbir daşları məyusluq və pərişanlıq yaşamırlar.
Hörmətlə, filosof