Zaman » zaman

Qardaş, mən Həsənağanın qohumuyam…

zaman — Thu, 10 Sep 2009 19:44:16 +0000

Реально зарегистрированный разговор между испанцами и американцами на частоте “Экстремальные ситуации в море” навигационного канала 106 в проливе Финистерра (Галиция).

16 Октября 1997 г.

Испанцы: (помехи на заднем фоне) … говорит А-853, пожалуйста, поверните на 15 градусов на юг, во избежание столкновения с нами. Вы движетесь прямо на нас, расстояние 25 морских миль.

Американцы: (помехи на заднем фоне) …советуем вам повернуть на 15 градусов на север, чтобы избежать столкновения с нами.

Испанцы: Ответ отрицательный. Повторяем, поверните на 15 градусов на юг во избежание столкновения.

Американцы (другой голос): С вами говорит капитан корабля Соединенных Штатов Америки. Поверните на 15 градусов на север во избежание столкновения.
Испанцы: Мы не считаем ваше предложение ни возможным, ни адекватным, советуем вам повернуть на 15 градусов на юг, чтобы не врезаться в нас.

Американцы (на повышенных тонах): С ВАМИ ГОВОРИТ КАПИТАН РИЧАРД ДЖЕЙМС ХОВАРД, КОМАНДУЮЩИЙ АВИАНОСЦА USS LINCOLN, ВОЕННО-МОРСКОГО ФЛОТА СОЕДИНЕННЫХ ШТАТОВ АМЕРИКИ, ВТОРОГО ПО ВЕЛИЧИНЕ ВОЕННОГО КОРАБЛЯ АМЕРИКАНСКОГО ФЛОТА. НАС СОПРОВОЖДАЮТ 2 КРЕЙСЕРА, 6 ИСТРЕБИТЕЛЕЙ, 4 ПОДВОДНЫЕ ЛОДКИ И МНОГОЧИСЛЕННЫЕ КОРАБЛИ ПОДДЕРЖКИ. Я ВАМ НЕ “СОВЕТУЮ”, Я “ПРИКАЗЫВАЮ” ИЗМЕНИТЬ ВАШ КУРС НА 15 ГРАДУСОВ НА СЕВЕР. В ПРОТИВНОМ СЛУЧАЕ МЫ БУДЕМ ВЫНУЖДЕНЫ ПРИНЯТЬ НЕОБХОДИМЫЕ МЕРЫ ДЛЯ ОБЕСПЕЧЕНИЯ БЕЗОПАСНОСТИ НАШЕГО КОРАБЛЯ. ПОЖАЛУЙСТА, НЕМЕДЛЕННО УБЕРИТЕСЬ С НАШЕГО КУРСА!!!!
.

Испанцы: С вами говорит Хуан Мануэль Салас Алкантара. Нас 2 человека. Нас сопровождают наш пес, ужин, 2 бутылки пива и канарейка, которая сейчас спит. Нас поддерживают радиостанция “Cadena Dial de La Coruna” и канал 106 “Экстремальные ситуации в море”. Мы не собираемся никуда сворачивать, учитывая, что мы находимся на суше и являемся маяком А-853 пролива Финистерра Галицийского побережья Испании. Мы не имеем ни малейшего понятия, какое место по величине мы занимаем среди испанских маяков. Можете принять все меры, какие вы считаете необходимыми и сделать все, что угодно для обеспечения безопасности вашего корабля, который разобьется вдребезги об скалы. Поэтому еще раз настоятельно рекомендуем вам сделать наиболее осмысленную вещь: изменить ваш курс на 15 градусов на юг во избежания столкновения.

Американцы: Ok, принято, спасибо

Terminatorlar

zaman — Mon, 07 Sep 2009 21:29:40 +0000

BabyFace deyir, nəsə maraqlı bir şey yazım. Bir neçə gündür, arasıra açıram virtual vərəqi, yazıram, yazıram, sonra heç özüm də hiss edə bilməyəcəyim bir sürətlə Ctrl+A və Backspace. Onunla da vərəqimdəki qaraqura hərflər qeyb olub gedir və vərəq təzələnib, yenidən nəfəs alır. Ağ, yazısız vərəqə baxa-baxa onun nə qədər açıq-qəhvəyi döşəməyə bənzədiyini düşünürəm. Uşaqlıqda bağçaya getməzdim, ağlayardım-sızlayardım, məni evdə tək qoyardılar, amma bağçaya aparmazdılar.

Onda mən adamabənzər paltar tutqaclarını eyvandan götürüb, səpələyərdim açıq-qəhvəyi döşəməyə və başlayardım o tutqacları insan zənn edib, müxtəlif oyunlar oynamağa. Bir dəfə döşəmədə əsgərlərin müharibəsi canlanırdı, bir dəfə kiçik coşğulu məhəllə, bir dəfə də dünyanı ələ keçirməyi əhd etmiş terminatorlarun hücumu. Terminatorları qoyurdum şəpitlərin içinə. Şəpitlər də guya yüksək texnologiyalı uçaqlar idilər. Oyun ərəfəsində qəflətən qapı döyülərdi, anam gələrdi. Mən döşəmədəki dünyanı unudub qapıya qaçardım və sonra anam ayağına şəpit geyəndə deyinərdi ki, şəpitin içində terminator qalıb…

Döşəməmdə Ctrl+A və Backspace düymələri yoxuydu. Yoxsa, bütün tutqacları və şəpitləri döşəmədən yox edərdim bir toxunuşla.

BabyFace, yaz deyirsən, amma nə yazım? Yaxşı bir şeir oxumaq istəyirəm. Xoş, həzin, sirli və güncəl insanı, dünyanı anladacaq bir şeir. Məhəbbət istəmirəm. Hərçənd məhəbbət haqqında yazılan elə qəribə, müasir şeirlər var, məni valeh edir. Yaxşı bir şeir istəyirəm. Yay gecəsi qədər yaxın, məhrəm görünəcək bir şeir. Və bu yay gecəsində canlı tək işıldayan bir Ay istəyirəm şeirimdə.

Bəlkə, futboldan danışım? Ayın doqquzu oyun var. Azərbaycan Almaniya ilə oynayır. Əzmkarlığımıza, mübarizəmizə və məğlubiyyətimizə baxmaqdan doymuram. Sonra Türkiyə Bosniya ilə oynayacaq. Çox mühüm oyun olacaq. Türkiyə qalib gəlməlidir. Amma bu da baş tutacaq, baxılacaq və bitəcək. Sonra ayın onu gələcək və yenə təqvimdə hansısa günü qaralayıb, qanadlanan ümidlərimlə fikir səmalarında səyahətə çıxacam.

Babyface, görürsən, yazmağa bir şeyim yoxdur. Ürək sıxıntılı olanda yazmaq istər, amma hər yazdığı mətn bu sıxıntını azaltmadığından bir barmağı Ctrl+A və Backspace düymələrini basmağa hazır durar.

Yay da bitdi, getdi.

zaman — Wed, 02 Sep 2009 18:45:52 +0000

Bloqumun zirzəmisində yerləşən kafemin tünd qəhvəyi üzlüklü divanlarından birində əyləşib, içindəki kubşəkilli buzların bir-birlərini itiləyərək boğulmadan xilas olmağa çalışdıqları “Seven-ap”-lı iri qədəhdən aramla içərək ötürdüyüm yay haqqında düşüncələrə dalıram. Qədəhin necə iri, enli olmasına baxaraq, mənim də bu tətil ərəfəsində yeyib-içib onun kimi nəhəngə döndüyümü düşünürəm.

Kimlərsə, iddia edəcək ki, yay hələ bitməyib. Bu yazını sonra da yazmaq olar. Amma mən bu günlərdə Bakıda havanın yenidən istiləşdiyinə məhəl qoymayaraq, yay mövsümünün artıq bitdiyindən əminəm. Bu siqnalı ilk dəfə yollarda qəflətən artmış avtomobilləri gördükdə almışdım.

Bu yayı möhürləmək istəyimin xüsusi səbəbi yoxdur. Sadəcə, son iki ayda maraqlı nələrin baş verdiyini düşündüm və anladım ki, bloq kimi məsuliyyətli iş adı altında olmasa, yadıma heç nə düşməyəcək. Odur ki, birbaşa mətləbə keçirəm. Bu yay nəylə əlamətdar ola bilər?

Həyatda insanın gedəcəyi bütün yollarda əzmkarlıqdan, döyüşkənlikdən, inadkarlıqdan, qorxmazlıqdan, fədakarlıqdan ən və ən önəmli keyfiyyət yalnız və yalnız zəhmətkeşlikdir.

Müxtəlif məkanlarda və mühitdə insanlar müxtəlif şəxsi kimliklər nümayiş etdirirlər. İnsanların içində bir neçə “mən” – şəxsi keyfiyyətlər dəsti gizlənmişdir və məkan (mühit) dəyişdikcə, bu “mən”lər də digər “mən”lərlə müstəqilcə əvəzlənir. (Əgər səhv etmirəmsə, bu barədə artıq psixoanalizdə kimsə deyib). Bu yay ilk dəfə “əvəzlənmə” vaxtında yerini digər “mən”ə verən “mən”i yoldaca saxladım və eyni anda iki “mən”lə davrandım. Nəticədə qeyri-adi bir şey yaşanmadı. Sadəcə prosesin özü mənə maraqlı və qəribə gəldi.

Azərbaycanlılar qeybət əvəzinə, (və ya digər şəxslərə göstərdikləri gizli diqqət və bu şəxslər haqqında düşüncələr, bu düşüncələrdən doğan başqaları ilə uzun-uzadı müzakirələr əvəzinə), sərf etdikləri zamanı hansısa elm, incəsənət, peşə sahələrinin öyrənilməsinə sərf etsəydilər, cibləri dolu, şəxsiyyətləri parlaq olardı.

“Seven-ap” qurtardı…

“Əlvida, Lenin”

zaman — Sun, 30 Aug 2009 10:47:04 +0000

“Əlvida, Lenin” (“Good-bye, Lenin”) filmi mənim də ən bəyəndiyim filmlər arasındadır. Filmin əvvəlində rejissor çox güclü bir intriqa yaradır ki, hər bir seyrci hadisələrin inkişafından nigaran qalır. Oğul Aleksandr xəstəxanada aylarca komada qalmış və nəhayət ayılmış anasını – Kristinanı bütün sarsıdıcı, həyəcanlı xəbərlərdən qorumalıdır. Həkim əks təqdirdə daha ağır aqibətin qadını yaxalaya biləcəyini xəbərdarlıq edir. Amma anasını böyük məhəbbətlə sevən Aleksandr nə etsin? Almaniya Demokratik Respublikasının ən öncül, fəal partiyaçılarından olan anası komada olan zaman dövlət Almaniya Federativ Respublikası ilə birləşmişdir. Bütün ömrünü ADR-ə həsr edən Kristina ölkənin siyasi həyatında qəflətən baş vermiş bu xəbərə necə təpki göstərəcək? Aleksandr nəticəni yaxşı təsəvvür edir. Bu xəbər Kristinanı məhv edə bilər. Bəs, nə etmək olar? Axı, anası oğlundan televizora baxmağı, qəzet oxumağı xahiş edəcək, ADR dövründə istehsal olunan ərzaqları istəyəcək. Aleksandr çıxılmaz tərəddüd içindədir.

Filmin əvvəlində hadisələrin bu cür inkişafıyla seyrcidə dərin maraq yaradan rejissor durnanı gözündən vurur. Film Avropada ilin ən yaxşıları arasında qərarlaşır.

Bu filmdə yalnız mənim diqqətimi çəkən əsas məqam ayrıdır. Həyatını qurban verdiyin, uğrunda çalışdığın, gələcəyinə inandığın bir nəsnənin süqutu. “Əlvida, Lenin”də Kristianın doğum günündə iştirak etmək üçün Aleksandr anasının partiya yoldaşlarının bir neçəsini axtarıb tapır. Mənzildə iki məktəbli uşaq yaxalarına qırmızı lent bağlayaraq pul qarşılığında ADR-in himnini oxuyurlar. Kristina şaddır. Onun köhnə iş yoldaşları isə bu mənzərəyə həm heyrətlə, həm də elə bir ağrıyla baxırlar ki, göz yaşlarını saxlaya bilmirlər. Bu ərəfədə pəncərədən görünən qarşıdakı binanın divarından isə “Coca-cola”-nın böyük reklam şiti asılır…

Digərlərinin belə bir yaşantıları olub-olmadığını bilmirəm. Yaşlandıqca inandığın, təməlinin möhkəm olduğuna əmin olduğun, uğrunda çalışmağa hazır olduğun nəsnələrin, əslində, sənin gümanlarından fərqli olduqlarını anlayırsan. Və bu zaman insanın ətrafını elə bir təəssüf dolu məyusluq havası bürüyür ki, həyatda hüdudsuz səmada yalqız qanad çalan quş kimi tək olduğunu dərk edirsən. Son illərdə aşkar etdiyim ən böyük acı həqiqətlərdən biri kimi buna nə qədər müqavimət göstərib təslim olmaqdan imtina etsəm də, bir o qədər də nakam sonluqdan əminliyimi hüznlə bildirirəm.

Tanışlıq

zaman — Thu, 27 Aug 2009 21:33:04 +0000

Mən dəyişkən bir rüzgaram. Bugün bura, sabah başqa yönə əsərəm. Xasiyyətim belədir. Sabitliyi sevməyən sədaqətsizəm.

Neçə dəfə bloq işinə girişdiyimin dəqiq sayını sizlərə söyləməyəcəm. Amma inanın ki, xeyli var. Qeydiyyatdan keçirəm, yazıram, dostlar qazanıram, kimlərinsə rəğbətinə, kimlərinsə kininə tuş gəlirəm və sonra qəflətən peyda olduğum kimi də qəflətən yox oluram. Səhifəm silinir, özüm itirəm, izim quma batmış kimi zaman dalğalarıyla yuyulur. Yalnız kimlərinsə xatirələrində, dillərində qalıram. Dedim, axı, xasiyyətimdir. Nə durğunluğu sevirəm, nə də sədaqətliliyi.

Amma zaman kimiyəm. Sadiqliyim yoxsa da, unutqan deyiləm. Yaddaşım qızıldandır, ürəyim daşdan. Taledir, buna əzəldən məhkumam.

İndi də sakin-sakin buraya qonaq gəldim. Nə qədər qalacam, nə qədər səsim gələcək bilmirəm. Amma bir müddət buralarda dolaşacam. Səhifəmdən bərk-bərk tutunun, bir gün görəcəksiniz ki, buranı da tərk etmişəm.